آرایه های ادبی(عناصر زیبایی سخن)

تشبیه وتضاد

آرایه های ادبی اگر در جمله یا شعر واقع شوند، باعث زیبایی آن می شوند

تشبیه: یعنی کسی یا چیزی را از نظر داشتن صفت یا صفاتی به کسی یا چیزی

دیگر که آن صفت یا صفات را دارد، مانند کنیم.

تشبیه چهار رکن دارد

الف) مشبّه(رکن اول): کسی یا چیزی که قصد مانند کردن آن را داریم .

ب) مشبّه به(رکن دوم): کسی یا چیزی که مشبّه(رکن اول) به آن مانند شود

ج) وجه شبه(رکن سوم) ویژگی یا ویژگی های مشترک میان مشبّه و مشبّه به

د) ادات تشبیه(رکن چهارم): کلمه ای است که بین رکن ها، تشبیه بر قرار می سازد

زن در چادر چون مروارید در صدف است.

 مشبه:زن/   چادر                    مشبه به :مروارید/   صدف

وجه شبه:محفوظ بودن وزیبایی/   پوشش وحفاظ                   ادات:چون  

    تشخیص(جان بخشی به اشیا، انسان نمایی پدیده ها):

هرگاه شاعر یا نویسنده به موجودی بی جان یا گیاه عمل انسانی نسبت دهد

آرایه ی تشخیص به کار برده است

ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست

تکه یخ ها به گریه افتادند

شبنم از روی گل بر خاست گفت می خواهم آفتاب شوم

تضاد (طباق):

هرگاه دو کلمه از نظر معنی مخالف هم باشندبه آن تضاد گفته می شود

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند

که تو در برون چه کردی که درون خانه آیی

کسی که زود دل آزرده گشت دیرنزیست.

 تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد